در پست های پیشین، در مورد نقش تشخیص و تعیین صلاحیت های فردی کارمندان برای تصدی پست های مدیریتی، نمایندگی و ... صحبت کوتاهی به میان آمد. بعد از انتشار آن پست، چند نفر از مسئولین تقاضا داشتند که شیوه این کار را برای آنها تشریح کنم. از آنجا که توضیح و تشریح همه موارد به فرصت زیادی نیاز دارد، تنها به این نکته اکتفا می شود که برای این کار باید پرسشنامه هایی در اختیار افراد قرار گیرد و بعد از تحلیل این پرسشنامه ها، خصایص رنگین کمانی آنها تعیین گردیده و در نهایت با تشخیص رنگ اصلی آنها را به امور لازم مشغول کرد. این پرسشنامه قریب به 200 سوال دارد که چند سوال ابتدایی آن در این بخش معرفی خواهد شد:آیا سرعت برای شما اهمیت زیادی دارد؟به جای این که قانع و بی تحرک باشید، جاه طلب و بلند پرواز هستید؟در بین دوستان خود به با انگیزگی شهرت دارید؟عجول و خرده گیر و سلطه طلب به حساب می آیید؟دوستدارید رهبر گروه باشید؟به رقابت بهای زیادی می دهید؟دستاوردها، مهمترین ملاک زندگی شماست؟اگر کاری نکنید، احساس می کنید زندگی را هدر داده اید؟از آن افرادی هستید که عشق و حال طولانی مدت عصبانیتون می کند؟به کارخود معتاد هستید؟آیا نقطه مرکزی هویت شما، موفقیت است؟سایر آدم ها را بر اساس دستاوردهای آنها می سنجید؟بی پرده و بی رو دربایستی هستید؟صراحت شما اطرافیانتان را رنج می دهد؟ تصور می کنید زندگی نوعی مسابقه یا رقابت است؟گاهی از برنده شدن در رقابتهایی خیالی هم لذت می برید؟ به نظر شما پیدا کردن جای پارک در یک محل شلوغ پیروزی بزرگی است؟آیا از آن کسانی هستید که یک ماشین را در خیابان یا جاده نشان کرده و تلاش می کنید از آن سبقت بگیرید؟از نظر شما سریع، یعنی خوب؟آیا تندتر از حد معمول حرف می زنید؟حرکت شما نسبت با سایر همراهان

ساخت و سازهای اخیر به خصوص در منطقه 12 شهرداری مشهد، چنان سریع، بی برنامه و غیرکارشناسانه در حال انجام است که در سالهای آتی به بزرگ ترین چالش مدیریت شهری تبدیل خواهد شد. بسیاری چنین روندی را برای تراکم زدایی از بخش مرکزی شهر ضروری می دانند. اما واقعیت آن است که این روش توسعه شهری، مهمترین شاخصه شهرهای زیست پذیر یعنی تکامل درست فضاهای مشترک را به نابودی می کشاند. اگرچه پیگیری و تشریح نحوه تکامل فضاهای مشترک و توجه به حریم خصوصی و عمومی نیازمند بحث دامنه دار و ارائه آن در سه سطح متفاوت می باشد، اما در اینجا به دلیل محدودیت های مختلف تنها به تحلیل یکی از این سطوح یعنی مقیاس شهر اکتفا می شود. همه می دانند که برای رسیدن به شهری سرزنده و قابل سکونت باید مغازهxadها، رستورانxadها و کافهxadها، در سطح شهر پخش شوند اما با تنوعی زیاد در گوشه گوشه آن. اگر محلهxadای قرار است امن و در عین حال زنده باشد، باید کاربریxadهای متفاوت و مختلفی را در خود جای دهد که در ساعات مختلف روز کارکرد داشتهxadباشد. پس یک محله دیگر نمیxadتواند فقط محله مسکونی باشد که افراد فقط شب ها و ایام خاصی در آن حضور دارند. محله خوب در هر ساعتی از شبانه روز مخاطب خود را دارد. شهرها بیش از پیش به فضاهای باز عمومی، پارکها و فضاهای سبز نیاز دارند. برای داشتن یک شهر خوب، شهرسازان باید نسبت درست فضای عمومی به فضای خصوصی را درک کنند و اهمیت پارکها و فضاهای باز شهری را دست کم نگیرند. راهxadها در شهر باید بیشتر، اما کوچکxadتر شوند. بلوکxadهای شهری بزرگ، بدون دسترسی آسان که با بزرگراهxadها و خیابانxadهای عریض از هم جدا شدهxadاند، نه تنها پیاده روی را سخت میxadکنند، بلکه مسیرها را برای عابرین پیاده و دوچرخه سواران ناامن میxadسازد. پیادهxadروها باید عریض شوند و پا